Γνωρίζουμε τον σύντροφό μας…το πρώτο βλέμμα, το πρώτο άγγιγμα, το πρώτο φιλί, τα πρώτα ραντεβού, όλα στην αρχή φαίνονται ιδανικά και υπέροχα. Ο καιρός περνάει και ο έρωτας καταλαγιάζει. Κάποιες σχέσεις τελειώνουν και κάποιες άλλες εξελίσσονται σε συμβίωση ή σε γάμο. Τα νέα ζευγάρια ξεκινώντας την κοινή τους πορεία προσδοκούν μια όμορφη συντροφική σχέση.
Τα περισσότερα όμως ζευγάρια σύμφωνα με την θεραπευτική μου εμπειρία, κάπου στην διαδρομή, είτε χωρίζουν είτε παραμένουν σε μία σχέση βαλτωμένη και νεκρή. Η μαγεία του πρώτου καιρού ξεθωριάζει γρήγορα. Η ρουτίνα της καθημερινότητας εισχωρεί χωρίς να γίνεται συνήθως αντιληπτή. Τα πολλαπλά προβλήματα, τα αυξανόμενα καθήκοντα, οι υποχρεώσεις των παιδιών, απομακρύνουν το ζευγάρι το οποίο χάνει την ζωντάνια του. Η σχέση όπως και η ίδια τους η ζωή μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν τα παιδιά φύγουν από το σπίτι ή όταν η κρίση της μέσης ηλικίας χτυπήσει την πόρτα, το ζευγάρι αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η σχέση τους βρίσκεται στο περιθώριο κι ότι τίποτα κοινό δεν έχουν με τον σύντροφό τους.
Άραγε η σχέση του ζευγαριού μπορεί να παραμείνει ζωντανή στο πέρασμα των χρόνων; Τίποτα δεν συντελείται από μόνο του, χωρίς την προσωπική μας ενέργεια. Το ζευγάρι αποτελείται από δυο άτομα και θέλει την ενεργή δράση και των δυο. Ο καθένας ξεχωριστά, αποβλέποντας όμως στο κοινό καλό, θα πρέπει να αποφασίσει προς ποια κατεύθυνση θέλει να πορευτεί. Θέλει να εστιάζει στα αρνητικά της σχέσης, τις δυσκολίες και τα προβλήματα γκρινιάζοντας καθημερινά; Ή επιλέγει να παράγει λύσεις και να βρίσκει τρόπους ώστε η καθημερινότητα να γίνεται πιο ευχάριστη και πλήρης; Αποφασίζει να καλλιεργεί και να εξελίσσει τον εαυτό του ώστε πάντα να εκπλήσσει τον άλλον; Ή προτιμάει να παραμένει αδρανής και αδιάφορος ζώντας μέσα σε μια καθημερινή ρουτίνα; Μπορεί να κατανοεί την μοναδικότητα του συντρόφου του άρα και να σέβεται τις επιθυμίες του, τις ανάγκες του αλλά και τις δυσκολίες του; Ή προτιμάει να τον «εξουσιάζει» έτσι ώστε να καλύπτει τις δικές του ανάγκες.
Μια ουσιαστική και ζωντανή σχέση προϋποθέτει επικοινωνία εις βάθος. Σχέση χωρίς λειτουργική επικοινωνία δεν υφίσταται και για να είναι μια επικοινωνία λειτουργική χρειάζεται να υπάρχει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας στο ζευγάρι ώστε να μπορούν ελεύθερα να εκφράσουν τις σκέψεις τους, τα συναισθήματα τους, τους φόβους τους αλλά και την διαφωνία τους. Η διαφωνία και ο καυγάς δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη αποτυχία αλλά δυνατότητα εξέλιξης της σχέσης. Όταν και οι δυο σύντροφοι έχουν αποφασίσει ότι δεν θα ακούν επιλεκτικά και παραμορφωτικά τα λόγια του άλλου έτσι ώστε να τα στρέφουν εναντίον του, όταν κατανοούν την διαφορετικότητα του συντρόφου τους και βλέπουν έστω για λίγο την κατάσταση μέσα από το πρίσμα του αγαπημένου τους, τότε η όποια διαφωνία μπορεί να είναι δημιουργική και να προχωράει την σχέση.
Μια σχέση μπορεί να παραμείνει ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου και να αντισταθεί στην φθορά που είναι αναπόφευκτη στην ζωή, όταν και οι δυο σύντροφοι έχουν συνειδητά αποφασίσει να παραμένουν οι ίδιοι ερωτικοί άνθρωποι. Έχουν δηλαδή αποφασίσει να μην παραιτούνται από τα δύσκολά της ζωής αλλά να παλεύουν και να εμπνέουν τους γύρω τους με την ζωντάνια και την εσωτερική τους ομορφιά. Να δουλεύουν με τον εαυτό τους ώστε κάθε μέρα να εξελίσσονται. Να ξεπερνούν τις αποτυχίες τους και να είναι έτοιμοι πάλι να κυνηγήσουν τις επιθυμίες τους. Να μπορούν να εκπλήσσουν αλλά και να εκπλήσσονται. Να κατανοήσουν ότι η σχέση είναι μια ατελείωτη διεργασία με τον εαυτό αλλά και με τον άλλον, ο οποίος δεν είναι δεδομένος και σίγουρος αλλά παραμένει απρόβλεπτος και ασύλληπτος όπως και ο εαυτός μας.
Όταν οι σύντροφοι ακόμα και μετά από χρόνια συνεχίζουν να εκφράζουν την αγάπη και την αποδοχή τους στον αγαπημένο τους, του χαρίζουν την προσοχή τους, είναι παρόντες στα όμορφα αλλά και στα δύσκολα, είναι παιχνιδιάρηδες και απρόβλεπτοι, όταν είναι ρομαντικοί και στοργικοί, τότε σίγουρα η σχέση μπορεί να παραμείνει ζωντανή ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες.
Όπως λέει και η Esther Perel «αυτό στο οποίο πρέπει να αντισταθούμε είναι ο εφησυχασμός, η απώλεια της περιέργειας, η χλιαρότητα, η παραίτηση στην άγονη ρουτίνα. Ένας ξεθυμασμένος γάμος είναι έλλειμμα φαντασίας»